| تبليغات | X |
چراغی که شاید غبار نشسته بر آن ناشی از دوری ازخویشتن باشد.
یادم باشد اینبار پنجره کلبه تنهاییم را به بهار و طراوت بازکنم.
باید دراندیشه تحول باشم .تحولی دیگر. تغییری برای رسیدن به آرزوها.
دوربریزم گذشته را ٬گذشته ای که تاریک است و مبهم . تاریک از کدورت و مبهم در برابر آینده.
می دانم که سخت است ودشوار ولیکن شیرین . بودن تودرکنارمن قوتی است برای من و امیدی .
ترانه پیروزی هایم خواهی شد و همدوش من در ...
برای تو هرچه می کنم و باتو به سپیدها می اندیشم
نگاشته شد به تاریخ ۲۷/۸/۸۳
m.t.p
چه زیبا می نوازدچشم آذر ٬باران عشق ٬باران لطیف محبت.
احساس غربت ٬احساس تنهایی ٬احساس ناب عشق پاک . چه زیباست .
وقتی شاخه های لخت و بی جان داخل باغچه حیاط را ازپشت شیشه ها می نگرم .
هنگامی که زوزه بادسرد را گوش می دهم آرام آرام ٬نرم و مغرور به خود می اندیشم .
دلم گرفته .بازهمان حس ٬همان دوست همان یار وهمدم ٬تنهایی ٬ بی کسی و غربت .
دوباره خودرا عاشق وتنها می بینم . چه عصری است ٬ابری ٬سردو...
دلم هوای تو کرده ٬چشمانم دیدنت را به انتظار نشسته و قلب خسته ام.
قلب خسته ام پر می زند برای تو.
احساس شور دارم ٬می خواهم خرد شوم .
اما نه... حس عجیبی دارم .احساس می کنم هستی و نیستی و بهتر بگویم نیستی و هستی .
نامت ٬زمزمه ات٬ یادت و عشقت با من است .
دوستت دارم
نگاشته شد به تاریخ۲۲/۱۱/۸۲
m.t.p
چونیازما فزون شد تو به ناز خودفــــــــزودی
بهم الفتی گرفتیــــم ٫تو ولــی رمیدی ازما
من ودل همان که بودیم وتوآن نه ای که بودی
من ازآن کشم ندامت ٫که تـــورا نیازمودم
توچـــــــرا زمن گریزی که وفایم آزمـــــــودی
ز درون بود خروشم ٫ولی ازلب خموشم
نــه حکایتــی شنیدی ٫ نــه شکایتــی شنــودی
چمن ازتوخرم ای اشک روان که جویباری
خجل از تو چشمه ای٫ای چشم رهی که زنده رودی
رهی معیری
امروز از خود بریدم وازدنیای خویش .بی باک و بی پرده به خود می اندیشیدم . به دردخویش .
به ناله هایهر روزه ام. نمیدانم چه کنم . فکری به مغزم خطور نمی کند .دیگر نمی خواهم
چیزی بگویم یا بشنوم . ازهمه بیزارم وگریزان .
این باردلیلش را می دانم لیک نمی خواهم به آن بیاندیشم .همه راه را رفته ام وبه
بیراهه رسیده ام حتی کوره راه تاریک مرگ را.
این رنج گویا پایان پذیر نیست . دردی که چون خوره ٬ذره ذره وجودم را می بلعد ونابودم می کند.
برایت هرچه کردم. به آب زدم وآتش. مرگ رادیدم ورنج را . تنهایی کشیدم تابلکه تورا بیابم .
تابلکه لحظه ای توراببینم درکنار خویش و برای خویش لیکن...
دیگر نمی دانم ٬سرما حتی به مغزم هم رسوخ کرده. تن نیمه عریان ولرزانم را یارای تحمل نیست.
درزیر طوق عشق واشک خرد شدم.
هنگامی که به تو می اندیشم به خودریشخندی میزنم وآهی برای تو می کشم.
آری ٬برای تو افسوس می خورم که نمی توانی عشق رادرک کنی ونمی دانی که :
شود عاشق تورا پیدا ولی...
وبه خود می خندم که چه ساده ام و چه بی آلایش. به اینکه هرعاشقی را معشوقی است ارزنده
و لیک معشوقه من سست عهد است و...
بگذرم . فقط خودرا خسته می کنم ودرمانده. هرکسی را تقدیری است و تقدیر من هم این بوده.
باری برای اشتباهم مرگ را به جان خریدم و این بار بی اشتباه تورا ازدست دادم .
پس مرگ برای توست اگر...
نگاشته شد به تاریخ ۱/۱۰/۸۳
m.t.p
پایان خویش را می خوانم ازاین زندگی ازاین بودن نکبت بار.
زندگی چیست ... هنوز نمی دانم . زندگی نکردم .چون شمعی دربرابر باد آرام آرام آب شدم .گریستم و
سوسو زدم. دیگرامیدی ندارم . زنده نبودم زیرا بودن چیزدیگریست .
زندگی کردن من مردن تدریجی بود آنچه جان کند تنم عمر حسابش کردم
نمی دانم زندگی چیست اما میدانم مرگ لذت بخش تر است .
خدایا هرلحظه خواهشت می کنم با سوز جان مرا بمیران.
خدایا مرا آسوده بمیران . نه... بارخدایا مرا با اشک بمیران . نمی دانم اما دوست دارم سخت جان دهم
مرادربهار بمیران تا دیگران مرا یاد کنند چندصباحی .
میگفت : " هرگاه مردم مرادرتابوتی گذاشته ودر کوهسار رها سازید و هرجا آرام گرفت آنجا آرامگاه من
است . هرگاه مردم برتابوتم پرده سیاهی بکشید تاهمگان بدانند چه سیاه بخت بودم . هرگاه مردم
چشمانم را بازگذارید تا بدانند چه غمگین بوده ام. روی تابوتم صلیبی ازیخ بگذارید ودرزیر آفتاب قرار
دهید تا این صلیب به حالم بگرید."
لیک میگویم : پس ازمرگ چشمانم راببندید تاکسی را نبینم وزشتی را. پس ازمرگ سنگین ترین
خاکها را برپیکرم بریزید تادرفشاربپوسم ٬ چون زنده بودنم.
پس ازمرگ بر مزارم بگریید تا...
پس ازمرگ لباسی سپید بر من بپوشانید تا شاید خودرا سپیدبخت ببینم حتی لحظه ای.
بعدازمرگ چراغی بر قبرم برافروزید تاشعله اش زبانه آتش دلم باشدو دودش آه قلبم .
مرافراموش نکنید زیرا که میترسم ازتنهایی .
گفتند: " خدایا زندگی کردن بیاموز خودمردن را خواهم آموخت . "
مردن چه زیبا آموختنی است . خدایا مرگم را برسان زندگی را نمی خواهم بیاموزم .
نگاشته شد به تاریخ۴/۱۲/۸۳
m.t.p
ازغمزه یارو مه بی پرده سخن ها دربـــرزن و کوی و زبـــر و زیر بگفتم
تا طعم لبت چون شکرناب چشیدم درمکتب یاران سخن ازمائده گفتم
درمجلس رندان سرساقی به سلامت تاکام به آن جرعه زدم یار بگفتم
شب گرد خراباتی معشوق دیارم برمنزل او روضه رضوان بگفتم
نگاشته شد به تاریخ ۴/۹/۸۴
m.t.p
پرشده جنگل من ازاندوه شاخه های درهم
یاس احساسم مرد بوف شوم نیرنگ درزمینم تنهاست .
من صدای همه را می شنوم در ظلمت که مرا میگویند
دستهایم می لرزد .
خانه عفت من درهم ریخت چرخ تقدیر مرا با خود برد درکویر لعنت
این صدا ازمن نیست ازمن بی ثمربی بر نیست این صدا ازقدر است
سرنوشت شومی است .
پشت میز کارم به تو می اندیشم . من چه کردم باتو؟ من تورا آزردم
من تورادرقفس سینه خود گنجاندم . قفسی خرد ولی پاک به رنگ احساس
گرگ تقدیر توراازمن برد. من تورا درقفس خویش رهاندم آسان .
خانه ام گشت خراب . مرغ آوازصدایم خوابید درضمیرم پیچید ناله سرد غراب
بوستانم پژمرد نازآوازم مرد من خودم را کشتم
نگاشته شده در تاریخ ۵/۹/۸۴
m.t.p
عصیان شیرین تلخ من . آن هنگام که درپس دیوارها حجاب عفت خویش بازنموده وپرده حرمت را
با دستان شیطانیت دریدی . زیرچترسیاه شب دلم راوغرورم را زیرپاگذاشتی ٬مرانابودکردی .
آن لحظه که بازوان گرمت چون مار دور دستانم حلقه زدو مرابه گلستان مضطرب بوسه کشاندچه کردی مرا؟
پاکیم را صداقتم را و...
آن هنگام که تن سپید وپاکم رانظاره کردی وچون طفلی کنجکاومرا آزمودی دیگرازمن باقی نگذاشتی مرا.
آن هنگام که چون موج بر تنم غوطه خوردی وحرارتم دادی ٬عطرخوشت دیوانه ام کرد وتضییع کردی مرا.
درآغوش تو مسکن گزیدم وعفاف خویش دریدم. ماه هم نگاهمان نکرد و ابر راچون پرده ای برچشمان
خویش کشید.
چه شبی است پراز ظلم وظلمت ٬پرازامن ودرد.
مرالمس کردی وحس نکردی. حرارتم دادی وشور ندادی . دستان بی شرمت چه بی پرده مرا به سخره
گرفت وچشمان خمارت .
دیگر نمی خواهم بگویم ازاین دام از این تقدیر از این ...
پاکیم به باددادی پلیدترین لحظه عمرم .
مرا به چاه تباه نا امیدی کشاندی.
توهمان آشنای دیرینه منی
غـــــــم
نگاشته شد به تاریخ۱۷/۱۱/۸۲
m.t.p
آرامشی پرازتشویش پرازابهام پرازظلمت . دلم پرشدازشورواضطراب . دردلم موج می زند غوغا می کند
هیاهوی سکوت . سکوتی پرازحرف پراز صحبت . صدای زجّه ای آرام ازدور به گوش میرسد که کسی را به
کمک میخواند . آهنگی غریب دارد امّا آشنا .پراز حرفهای ناگفته .
چه شد امشب مرا ؟ دلم را چه شد؟ آرام ندارم . پرازهراسم .ازچه ؟ نمی دانم . ازتقدیر ازسرنوشت .
ازخودم ازتو . ازبالهای شوم جغدکورروزگار. ازنگاه ناامن دنیا که چون گرگی درکمین است . دردلم شوری
ودرپایم توانی . برای چه؟ برای فرار برای گریز ازخودم ازتقدیرم ازهمه چیز .
آرامش مرا ربودی وایمنم به باددادی . با یک کلام . شاید ازروی احساس شاید از عشق وشاید از...
نمی دانم اما میدانم دیگرتوان گفتن ندارم .توان بی تو گفتن توان بی تو ماندن .
قلبم به درد آمده سینه ام می فشارد . زبانم خشکیده و اشکم ...
دیگرحتی چشمانم سوی دیدن ندارندو توان گریستن .
لعنت به این شب به این سیاهی به این تباهی و به این تنهایی .
لعنت به من به تو به عشق . لعنت به دنیا به روزگار .
بوی پیراهن یوسف . چه زیبا نواختنی است . غربتم اوج گرفته .
دیگر حتی خویشتن را نمی شناسم .
نگاشته شد به تاریخ ۱۸/۱۱/۸۲
m.t.p
