چراغی که شاید غبار نشسته بر آن ناشی از دوری ازخویشتن باشد.

یادم باشد اینبار پنجره کلبه تنهاییم را به بهار و طراوت بازکنم.

باید دراندیشه تحول باشم .تحولی دیگر. تغییری برای رسیدن به آرزوها.

دوربریزم گذشته را ٬گذشته ای که تاریک است و مبهم . تاریک از کدورت و مبهم در برابر آینده.

می دانم که سخت است ودشوار ولیکن شیرین .  بودن تودرکنارمن قوتی است برای من و امیدی .

ترانه پیروزی هایم خواهی شد و همدوش من در ...

                                برای تو هرچه می کنم و باتو به سپیدها می اندیشم 

                                                     نگاشته شد به تاریخ ۲۷/۸/۸۳ 

                                                                      m.t.p